De laatste avond schijnt uiteindelijk nog heel gezellig geweest te zijn met een afsluiting in The Hide-Away.

Het is nu 08:00 uur en behalve Erik, Eric en Wil is er nog niemand anders levend gespot….

Gewacht wordt nu op de rekening, misschien lukt de foto ook nog en om 09:00 gaat de eerste auto richting LAX.

De foto is gelukt waarna Ruta, Jo en Erik naar LAX gingen zodat Ruta haar vlucht naar Atlanta kon halen. Zij gaat twee weken bij Sun Path op stage. Auto inleveren en bagage afgeven ging soepeltjes, Security was een beetje langzaam maar om half twaalf was ik in de vertrekhal. Ook Erik V. liep al ergens rond.

Tot net hadden we nog niemand gezien maaaar (12h53), daar was Jan K. die met Ruurdtje en Bas om de files was heen gereden. De rest scheen erin vast te zitten. Wij denken, dat Jan B. op dit moment enorm gestresst is 🙂

Gelukkig heeft de vlucht een kwartiertje vertraging dus er is nog hoop 😊

Rondom 13:20 doken de eerste gezichten op en kwam het bericht, dat iedereen bij de security stond: de namen waren echter al een paar keer omgeroepen en er waren ook al “stand-by” passagiers opgeroepen: was dus even spannend maar het lijkt erop, dat iedereen aan boord gekomen is.

Wel is komen vast te staan dat navigatie niet het sterkste punt van een van de deelnemers was: wij hopen dat het bij het zeilen beter gaat….. De bak vertrok met een half uurtje vertraging maar volgens de man op de bok wordt dat onderweg makkelijk ingehaald.

En dat bleek ook het geval te zijn. Nadat we door de douane waren werd er nog even nagekletst bij de Starbucks en ging ieder zijnes weges…

Elsinore 2017 was een succes. Het “openings-fotootje” geeft een goede expressie van de vooruitgang, welke door een groot deel van de groep geboekt is. Iedereen is erg positief en enthousiast (aanmeldingen voor volgend jaar zijn al binnen 😊 ). Alhoewel we maar een echte Elsinore dag hadden (gisteren), er maar 9 springdagen waren waarvan twee marginaal en het gewoon koud was, zijn er toch nog meer dan 500 sprongen gemaakt. Bas is koploper met 50!!

Een goede zaak was het meenemen van grotere Navigators voor de minder ervarenen: alhoewel er af en toe spectaculaire landingen waren bleven blessures achterwege, een klein pijntje hier en daar nagelaten. Ruta had veel werk met de AFFers en haar aandeel in het one-on-one springen en ook Nadav was een welkome aanvulling voor de levels een t/m drie en de Canopy School. Gelukkig hadden we ook Erik Vliegenthart als back-up. Ook dat was een aanwinst in de instructie groep.

Ik heb een leuke tijd gehad met wel wat werk bij het organiseren en het normale dagverloop maar dat hoort er nu eenmaal bij. Springen kwam er door omstandigheden niet van dus de tweede keer, dat ik “sprongloos” Elsinore verlaten heb sinds 2005 (moet niet vaker gebeuren!).

Ik kijk al weer uit naar de volgende tour en hoop in elk geval dat Ruta er weer als collega/mede-organisator bij is: over de “vaste hap” maak ik me geen zorgen.

Bedankt voor de gezellige trip, Jo