Na het ontbijt op naar de dropzone want het was opnieuw een mooie dag al waren de temperaturen nog steeds niet zoals we gewend zijn hier…

Ed was aangekomen, werd voorgesteld aan de rest, zijn papierwinkel werd geregeld en voor hij wist wat er ging gebeuren had Ruta hem aldoor de laatste voorbereidingen gejaagd, maakte hij een goede Level one sprong en hing een beetje om zich heenkijkend op 5000 ft boven Elsinore.

Zijn landing wekte veel jalousie op bij de “gevorderden”….

 

 

Wil ging voor de hoofdprijs en ook Eamon maakte een mooie CP.

Er werd lekker doorgesprongen en toen ging Ruurdtje aan de reserve:

Vanwege een enerverende gebeurtenis van ondergetekende, heeft Jo mij gevraagd een stukje op de blog te zetten. Dus bij deze.

Net als de vorige dagen was er ook op deze dag sprake van een strakblauwe lucht en een zonnetje. Om 8.30 begonnen we snel aan ons dagelijkse rondje Vons en Starbucks, om daarna direct door naar de dropzone te gaan. Want mooi weer, dus springen! Daarnaast voegde Eduard zich vandaag bij ons om met Ruta aan zijn AFF te beginnen. Na een laatste solosprongetje aan het begin van de dag (met een hard pull), zou ik in de middag aan mijn 1on1s beginnen met Erik Vliegenthart. Spannend! Maar het werd nog veel spannender…

Net als de voorgaande dagen werd er door iedereen weer volop gesprongen en waren 4, 5 of zelfs 6 sprongen geen uitzondering. Tegen het einde van de middag gingen Erik en ik het vliegtuig in. Enige spanning van mijn kant natuurlijk, want zo’n 1on1 is weer eens iets anders dan een AFF refreshing sprong of een solo sprong. Gelukkig ging de 1on1 zelf super goed. Maar na de separatie ontdekte ik dat ik weer met een hard pull te maken had bij het openen. Een keer proberen werkte niet, en de tweede keer voelde ik mijn pilot chute niet meer. Hoogte kijken dus en tussen de 2000 en 3000 ft besloten om een reserve procedure uit te voeren. Door uitstekend vouwwerk van Ruta ging de reserve soepel open, helaas bedacht ik me onder de koepel dat ik de reserve hendel en het reserve kussentje had laten vallen. Oeps! (sorry voor dat!).

Na een bumpy landing begon een beetje in te zinken wat ik net had meegemaakt. Na een tijdje shakend in de teamroom te hebben gezeten, was ik weer wat bekomen en kan ik met trots zeggen dat ik met een cut-away bij mijn 22e sprong een ervaring verder ben dan sommige van mijn Elsinore collega’s met tig sprongen. Suck on that bitches! 😉

 

Bij terugkomst in het hotel hebben we de dag na het bubbelen en een hapje in de bar, traditiegetrouw geëindigd met een paar buckets. Blij dat ik even zit.